Mówiąc poprzednio o stosunkach przychylności, skontatowaliśmy, iż uczucia dzieci wzglądem starszych mają ambiwalentny charakter z tej racji, iż miłość dzieci podszyta bywa obawą. Tu spotykamy się z nowym źródłem ambiwalencji. Poza życzliwością dzieci do starszych kryje się nierzadko tłumiony bunt, nienawidzenie ich przemocy. Jeżeli ze strony starszych walka toczy się o przewagę, to młodsi dążą raczej tylko do zrównania. Chodzi im o swobodę decyzji i postępowania nie krępowaną przez starszych. Jest to dążenie naturalne i biologicznie uzasadnione; gdyby u młodszych nie było takiej tendencji do oporu, to niewątpliwie starsi wykorzystywaliby często swą przewagę nad nimi. Psychologia rozwojowa wskazuje nawet na dwa specjalne okresy w życiu młodych, w których taka tendencja do "buntu" bardzo wyraźnie się zaznacza, przyjmując niekiedy formy przesadne i jaskrawe. Są to tzw. okresy przekory. Jeden około 3 roku życia i drugi na progu wieku dojrzewania.

Podobne strony: konferencje Wychowanie a społeczeństwo i nie tylko.